ساختمانهای بلند-و پلهای دهانه بلند- برای مقابله با نیروهای شدید محیطی به اجزای مهندسی پنهان متکی هستند. میراگرهای سیال ویسکوز (VFD) یکی از پرکاربردترین دستگاههای اتلاف انرژی غیرفعال هستند که برای جذب شوک و لرزش ساختاری طراحی شدهاند.
در ظاهر شبیه سیلندرهای هیدرولیک صنعتی، VFD ها به جای اصطکاک مکانیکی، از دینامیک سیال استفاده می کنند. سیلندر داخلی حاوی یک سیال بسیار پایدار است که ویسکوزیته آن در یک محدوده دمایی گسترده ثابت می ماند. همانطور که نیروهای دینامیکی عناصر ساختاری را حرکت می دهند، پیستون سیال را از طریق گذرگاه های داخلی طراحی شده رانده می کند.
از آنجایی که مقاومت در یک محیط سیال با سرعت جریان، VFDها نیروهای میرایی بالاتری را در طول رویدادهای لرزه ای سریع و با فرکانس بالا- ایجاد می کنند، در حالی که در حرکات آهسته تر سازگار باقی می مانند. این میرایی متناسب با سرعت{2}}به طور موثری هم رانش سازه و هم شتاب ها را بدون افزودن سختی ناخواسته به قاب ساختمان کاهش می دهد.
علاوه بر ساخت و ساز جدید، VFD ها اغلب برای مقاوم سازی لرزه ای سازه های موجود مشخص می شوند. ردپای جمع و جور آنها امکان ادغام در محوطه های سازه ای را بدون تغییر قابل توجهی در چیدمان های معماری فراهم می کند و به عنوان یک لایه حفاظت غیرفعال قابل اعتماد در طول عمر تاسیسات عمل می کند.